Toch is dit exact het moment waarop we naar een progressief model van de fokkerspremie moeten kijken. Niet als een extra belasting, maar als een noodzakelijke herverdeling om de sport op lange termijn betaalbaar en kwalitatief te houden.

Erkenning van de Geleverde Inspanningen

Laten we vooropstellen: elke partij heeft zijn deel al gedaan. Organisatoren vechten om concoursen rendabel te houden ondanks stijgende regeldruk. Ruiters en eigenaren dragen de dagelijkse last van de sportieve exploitatie. Fokkers dragen jarenlang het risico van de opfok zonder enige garantie op rendement.

We kunnen niet simpelweg de factuur doorschuiven. Een fokkerspremie moet daarom niet gezien worden als een nieuwe 'taks', maar als een slimme investering in de bron van ons aller passie: het paard. (lees verder en luister nadien naar de podcast)

Het Progressieve Model: Gedeelde Lasten, Gedeelde Lusten

Een moderne fokkerspremie hoeft de sport niet duurder te maken als we hem progressief en prestatiegericht inrichten. Wanneer een paard doorbreekt in de sport, stijgt de waarde van de bloedlijn en de reputatie van de ruiter. Door een klein percentage van de commerciële successen of prijzengelden terug te laten vloeien naar de fokker, creëren we een gezonder ecosysteem.

Betaalbaarheid op de lange termijn: Als fokkers weten dat er een 'royalty-systeem' bestaat bij succes, wordt de noodzaak om de hoofdprijs te vragen bij de verkoop van een veulen minder acuut. Dit houdt de instroom van jonge talenten voor ruiters haalbaar. Immers zullen fokkers ook meer nadenken aan wie ze willen verkopen. Ze denken niet alleen over de fokkerij op lange termijn, maar ook de evolutie van het paard.

Focus op Duurzaamheid: Een premie die pas wordt uitgekeerd bij sportieve prestaties op latere leeftijd, dwingt de fokkerij om te focussen op gezondheid en een goed karakter. Dat bespaart de ruiter en eigenaar later extra inspanningen.

Geen Belasting, maar een Verbond

De introductie van dit systeem moet organisch groeien. We moeten kijken naar modellen waarbij de lasten niet bij één partij liggen, maar waarbij bijvoorbeeld stamboeken, overheden en commerciële partners de handen ineenstaan om dit fonds te spijzen. Hoewel we ook niet mogen vergeten dat het systeem politiek een slaagkans moet hebben!

De sport evolueert. We rijden op paarden die sneller, scherper en technischer zijn dan ooit. Het is niet meer dan logisch dat onze economische structuur mee evolueert. Een fokkerspremie is de erkenning dat de ruiter en de eigenaar enkel kunnen schitteren als de fokker de kans krijgt om te blijven bestaan in deze kostelijke tijden.

Trots

We hebben allemaal al veel gegeven. Maar door nu samen die ene, progressieve stap te zetten naar een structurele beloning voor de bron, beschermen we onszelf tegen een toekomst waarin de sport enkel nog voor de allerrijksten is. Hoewel de trots van de fokker de primaire drijfveer is, mogen we niet uit het oog verliezen dat ook de economie van de fokker gegarandeerd moet blijven.

Hobbymatige (kleinschalige) fokkers zijn één van de pilaren waar onze sport op berust...

Laten we de inspanning niet zien als een last, maar als het fundament voor de volgende generatie kampioenen.