"Ik voel me nog steeds aan het begin van mijn carrière staan, met nog zoveel doelen op mijn lijstje. Dat ik nu al deze erkenning krijg voor mijn bijdrage aan het team, is een enorme motivatie."

Je bent vorig jaar cruciaal geweest voor het Amerikaanse team, met dubbele foutloze rondes in de Nations Cups van Aachen en Rome. Waar komt die focus op het team vandaan?

"Dat heb ik geleerd van McLain Ward, bij wie ik nu zeven jaar train. Vanaf dag één was hij heel duidelijk: Grote prijzen winnen is prachtig, maar kampioenschappen en teammedailles zijn het allerhoogste goed. Ik heb geprobeerd in zijn voetsporen te treden. Individueel succes is leuk voor de statistieken, maar zonder een sterk team kom je nooit op een wereldkampioenschap of de Olympische Spelen terecht."

Je bent een 'product' van de Amerikaanse rijopleidingen (USEF). Hoe kijk je daar nu op terug?

"Ik ben trots op het pad dat ik heb bewandeld, van de equitation en de hunters naar het hoogste niveau. Onlangs gaf ik les tijdens de USEF Horsemastership Training Series. Dat was een prachtig 'full-circle' moment: de eerste keer dat ik daar aan meedeed was ik dertien jaar oud, en nu stond ik daar als instructeur. Het bewijst dat het systeem werkt en dat alle donaties aan de Foundation echt een verschil maken voor de sport." "Het dragen van die rode jas brengt hoge verwachtingen met zich mee, juist vanwege alles wat de generaties vóór ons hebben bereikt."

In de sport ben je inmiddels een voorbeeld voor jonge ruiters. Ben je je bewust van die voorbeeldfunctie?

"Als klein meisje zat ik op zaterdagavond op de tribune bij de grote Grand Prix-rubrieken en vroeg ik me af of ik ooit zo hoog zou kunnen springen. Ik had toen niet het aangeboren zelfvertrouwen dat ik dit niveau zou halen, maar ik wist wel wat mijn doel was: ik wilde iemand zijn naar wie trainers zouden wijzen als ze tegen hun leerlingen zeiden: 'Dáár moet je naar kijken.' Nu rijd ik in teams met de mensen die vroeger mijn idolen waren. Dat is heel bijzonder."

De Whitney Stone Cup is vernoemd naar de man die de Amerikaanse paardensport vormgaf na het militaire tijdperk. Hoe belangrijk is die traditie voor jou?

"Heel belangrijk. Om naar de toekomst te kunnen kijken en de beste versie van jezelf te presenteren, moet je eren wat eraan voorafging. Dat gaat verder dan alleen paardrijden; het gaat om je waarden, hoe je je gedraagt en hoe je je stal runt. Als je die rode teamjas aantrekt, vertegenwoordig je een rijke geschiedenis."

Wat is het volgende grote doel?

"Mijn vizier staat nu volledig gericht op de Wereldkampioenschappen van 2026 in Aken en natuurlijk de 'thuiswedstrijd': de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles. Maar ik doe dit niet alleen. Deze prijs is ook voor mijn ouders, mijn trainer McLain, mijn groom Cory Tual en natuurlijk mijn paarden. Zij maken dit allemaal mogelijk."