Wie de stallen van de familie binnenstapt, treft geen eeuwenoude dynastie van paardenfokkers aan. “Zaten wij in de sport? Totaal niet,” lacht de vader. Achttien jaar geleden kenden ze niets van de sport of een paard. “We kochten een pony voor 1.000 euro en vonden dat ontzettend veel geld. We zijn begonnen op een stuksje bouwgrond recht tegenover onze deur. Daar hebben onze kinderen de microbe te pakken gekregen, eerst onze dochter daarna Yasin, onze zoon.”

De passie voor paarden sloeg bij Yasin pas echt over tijdens een Bloso-kamp. Terwijl zijn zus Jana al in de manege reed, moest de jonge ruiter wachten tot hij tien was. Maar hij zat niet stil; drie jaar lang keek hij vanaf de zijlijn toe en sloeg alles op. “Op dag twee van het kamp belden ze naar huis: of hij mocht doorschuiven naar de hoogste groep? Hij kroop op een pony en wist precies wat hij moest doen. Het bleek dat hij al die jaren aan de kant alles had geanalyseerd.”

Jeunesse: De Onwaarschijnlijke Stammoeder

Het succesverhaal van Qasirah begint bij haar moeder, Jeunesse van ‘t Schaaphof . Ook zij kwam toevallig op hun pad. “We gingen eigenlijk voor een ander paard kijken bij de familie Van de Walle, maar mijn papa zag Jeunesse in de piste. Hij vond haar vooral een mooi paard qua kleur,” herinnert de Yasin zich. De merrie was destijds drie jaar, net zadelmak en “heel slap en moeilijk te rijden. De verkopers waren daar ook eerlijk over.”

“De broers Van de Walle wilden initieel niet aan ons verkopen. Maar mits de afspraak dat ik de merrie een jaar, met begeleiding, mocht rijden, werd uiteindelijk overgegaan tot ankoop,” vertelt Yasin.

De fokker, toen pas vijftien jaar, ontpopte zich tot een ware “pedigree-freak”. Terwijl leeftijdsgenoten uitgingen, spendeerde hij nachten aan het uitpluizen van hengstenlijnen. “Ik was geobsedeerd. Ik kende alle afstammingslijnen uit mijn hoofd, het is een passie als een ander,” lacht de Lochristinaar.

“Toen Jeunesse door een blessure op stal moest rusten, begon ik haar te ontleden en na te denken over het fokken van een veulen. Ik wilde haar minpuntjes zo goed mogelijk compenseren via de hengstenkeuze.

Ze had een moeilijke mond en bijna geen galop, maar een ongelooflijke mentaliteit. Ze wilde altijd naar de overkant.”

De keuze viel uiteindelijk op Emerald van ’t Ruytershof. “Ik zocht atletisch vermogen en een betere galop om Jeunesse te verbeteren. De reden dat ik voor een gevestigde waarde koos is voornamelijk omdat ik de vader wilde zien springen op niveau. Ik wilde bewezen genen, geen gokjes wagen om duizend euro te besparen.  Als je fokt, kosten ze aan het einde van de rit allemaal veel geld; dan kun je maar beter voor de top gaan.” gaat Yasin verder.

Het geloof in Qasirah

Toen Qasirah werd geboren, wist de veearts van wacht niet wat hij zag. “Hij trok direct een foto. Zo’n gespierd en groot veulen had hij zelden gezien.” voegt de vader van Yasin toe aan het gesprek. “De dierenarts in Merelbeke vroeg echt of hij een foto mocht nemen. Hij was verbaasd dat dit de merrie haar eerste veulen was.”

Qasira groeide op in alle rust, mede door de coronapandemie die uitbrak toen ze vier was.

“Dat is misschien ons geluk geweest,” klinkt het nuchter. “We zijn rustig gebleven. Niet te veel springen, vooral dressuurmatig scholen.

Als vijfjarige won ze het criterium in de HROV, maar thuis bleef ze laconiek. Ze deed wat ze moest doen, maar sprong nooit een balk aan. We hebben op een heel jaar tijd misschien geen tien balken moeten oprapen. Ze wist gewoon wanneer het echt telde. Dat typeert de merrie wel. Thuis kreeg je ze niet meteen warm om alles uit de kast te halen, maar zodra je op wedstrijd kwam had je een volledig ander paard onder het zadel.”

Het Overweldigende Moment in de Cyclus

Volgens Yasin is het overmatig springen op jonge leeftijd geen must. “Dat is duidelijk gebleken met haar. Pas vanaf de zesjarigen verwacht je wat meer volwassenheid.” klinkt het. Als onervaren ruiter met slechts één paard reed de fokker tussen de grote namen. In Vosselare sprong Qasirah zo fenomenaal dat letterlijk bijna 10 man aan de uitgang van de piste stond te wachten.

“Ik kwam buiten en er stonden zes of zeven man om haar te kopen. Dat was overweldigend. Je bent een ‘ruiterke’ met één paard en plotseling wil iedereen je fokproduct. Axel Verlooy belde, Ieren stalkten me... het was gekkenhuis. Maar slechts twee mensen kwam de merrie uiteindelijk proberen.”

“Eerst zijn we met Qasirah naar de stallen van Axel Verlooy gereden, daar nam Jos zelf plaats in het zadel. Ik vond dat een geweldig moment om te zien wat een topruiter echt kan met een kwaliteitsvol paard. Het was een respectvolle test. Volgens Jos bleek ze niet genoeg voorwaarts op de hindernis, daardoor sprong de koop af.” vertelt Yasin.

Uiteindelijk werd Qasirah verkocht, een besluit dat niet over één nacht ijs ging. Het was Stijn Stevens die samen met Viktor Daem de merrie kocht. “Mijn ouders hoefden niet te verkopen, maar ik was degene die zei: ‘Dit is te veel geld om te weigeren.’ Je denkt aan de risico’s: wat als ze morgen koliek krijgt of haar been breekt? Bovendien wilden we haar de kans geven die wij haar niet konden bieden. We wilden wel een embryo behouden, maar de kopers waren hard: ‘We zijn jullie sponsor niet.’ Geen embryo dus. Dat is achteraf gezien het enige jammere.”

“Thuis doet ze 80%, op wedstrijd 110%. Ze bloeit op zodra ze de ring binnenrijdt.”

Na de verkoop werd het even stil rond de dochter van Emerald van ‘t Ruytershof. De resultaten onder Victor Daem waren niet wat men ervan verwachtte. “Ik vond dat het niet marcheerde. Ik zei tegen mijn papa: ‘Dit paard moet bij iemand als Henrik von Eckermann terechtkomen.’ Iemand die haar met de neus naar voren laat lopen.”

Dat Henrik haar uiteindelijk ook echt kocht, voelde als een enorme erkenning. “Het is een beetje een ‘in your face’ naar de mensen die dachten dat we geluk hadden gehad. In tien maanden tijd heeft ze al bijna 180.000 euro bij elkaar gesprongen. Ik volg elke ronde. In Abu Dhabi keek ze even naar de schittering in het water en vloog er een vliegtuig over, maar voor de rest... ze is wereldtop.”

De familie heeft inmiddels een warm contact met het team rond Henrik, waaronder de moeder van Janika Sprunger. “Ze taggen ons in video’s, leggen uit waarom ze plotseling een 1.60m rubriek moet lopen... die erkenning is voor mij belangrijker dan een fokkerspremie. Dat mensen uit de topsport je nu aanspreken en respect tonen voor je fokkerij, dat geeft de meeste voldoening.” vult Yasin verder aan. “Dat in combinatie met bv. de erkenning die ik van onze lokale BWP kreeg,... fantastisch!”

De Toekomst: Nuchterheid en Nieuwe Dromen

Ondanks het enorme succesverhaal blijft de familie met beide voeten in de ‘modder’ staan. De fokker combineert zijn passie nog steeds met een fulltime baan. “Professioneel gaan? Hoeveel fokkers kunnen daar echt van leven? Ik hou het liever in bijberoep. Het mag geen ‘moeten’ worden.”

Op stal staat inmiddels een vierjarige Eldorado uit Jeunesse. “Het gevoel op de sprong is heel gelijkaardig aan dat van Qasirah. Of hij even goed wordt, hangt af van waar hij terechtkomt, maar de instelling en voorzichtigheid zijn er.”

Zijn advies aan de mede-generatie fokkers is duidelijk: “Luister naar de oude generatie, maar volg je eigen gevoel. Ontleed je merrie. Zoek de zwakke punten en verbeter ze met een hengst die dat compenseert. En vooral: heb geduld. Een paard hoeft op zijn vierde of vijfde nog niet de wereld te veroveren. Geef ze de tijd om paard te zijn.”

 

Met Jeunesse weer in het werk met Yasin’s vriendin en nieuwe veulens op komst, blijft de droom levend. “Als ik tien veulens fok en er zit één Qasirah tussen, dan heb ik 10% succes behaald. Er zijn fokkers die vijftig jaar bezig zijn en dit nooit meemaken. Wij hebben ons sprookje al gehad, alles wat nu nog komt is extra.”